4 lines
4.5 KiB
Plaintext
4 lines
4.5 KiB
Plaintext
Barbato sulmontino Iohannes de Certaldo.
|
||
Suscepi, dilectissime uir, epistolam tuam cum interclusa ab illustribus uiris celesti homini Francisco Petrarce transmissa, quas dum non contentus legisse semel, iterum et tertio legerem, non aliter quam si eorum inmistus colloquio astitissem, uota talium comprehendisse sum ratus. Hec etenim, urgente ostentatione quadam qua creduli falluntur plurimum, impetu primo amplissimis in patulum uerbis effunditur, et illico carioribus superuenientibus curis in nichilum facile disgregatur. Quanti, queso, putas esse apud huiusmodi Scipionem, si paruula ac momentanea dignitas afferatur, si uectigal a subditis exigendum sit, si fortuna paululum a solito moueatur? Uidisti sepius, et quorsum tendat talium delectatio cognouisti: quam ob rem puto minus miraberis si horum circa talia desiderium floccipendam et ad tuum ueniam, quo delectatus sum plurimum, eo quod existimem uere in studii perspicacitate fundatum, et in quo sumus ut scribis ipse concordes. Hiis certiorem te facio quod, quantumcunque suasiones tuas libens uolensque suscipiam, hucusque non expectassem quod suades. Pluribus quippe ante annis, dum apud Mediolanum et Patauum cum diuino homine isto consisterem, uires omnes exposui, et hiis fere omnibus rationibus quibus et tui proceres in sua epistola et tu in tua uteris, et aliis insuper usus sum, ut sacrum pectus mollire flectere et in nostrum desiderium possem deducere, ut scilicet ex conclaui Scipio miris ornatus splendoribus (uidi quidem) emicteretur in publicum; sed frustra, multis ab eo factis in contrarium argumentis. Et quis, queso, cum nostri eui eloquentie principe uerbis pugnet? Non tanti sum ego, quin immo, fateor, dum illum audio obmutesco, ultroque a se responsa concedo. Nec minus aduerti, illum diu adhuc nostris uotis contrarium permansurum. Heu michi! quid diu dixi, cum timeam in eternum? A desideriis nostris auertit oculos Deus, et longe magis amariora quam putes, ut querele atrioris causam haberemus, inmiscuit, ob quam non solum magnificum Scipionem in spongia periturum timeo, sed ne preceptor noster egregius una cum reliquis admirandis operibus suis nobis Ytalisque ceteris pereat expauesco. Et ut, qui te fortunarum mearum omnium participem uellem, faciam nouissime infelicitatis esse consortem, quid de illo sentiam, paucis explicabo. Pridie XUI kalendas maii a Laureato nostro epistolam unam suscepi, in qua, cum a Mediolano quibusdam erumpnis meis solamen placidum porressisset, animum iam surgentem uersa cuspide uulnerauit, scribens se ad Boemos imo Sauromatas ultimos e uestigio recessurum, et, ut ex sensu uerborum suorum accipio, ibidem moraturum. Nam sic ait: *Ego autem – o res hominum uolubiles! – uocatus ad occasum ad arthon uado, illuc quoque uocatus a Cesare miris precibus, et uado libens ut euadam; durum iter, sed si perueniam suauis metha* etc. Iam uides quid de homine, nedum de rebus a se compositis, sperare possimus. Hinc dolens merensque sum, et spe destitutus omni studia mea qualiacunque preterita dampno, et quod michi uite superest spatium uilipendo. Nam hunc sacra nemora, sonori fontes, sorores omnes castalie et Apollo perlucidus ipse, quos olim ex Grecia in cisalpinam Galliam inter Eridanum Ticinumque contrasserat, sequuntur ad immanes barbaros abeuntem. Ob hoc autem ego cupiebam atque proposueram hiis diebus Patauum ire, ut illum ibidem ante discessum uiderem et ab eo extrema mandata susciperem, ac inde Neapolim usque pergere nostrum uisitaturus Simonidem, necnon et te medio itinere reuisere atque portare tibi Buccolicum carmen quod, non diu est, fere ui ab illo Mediolani excerpsi; uolebat enim rerum suarum tenacissimus homo, ut et hoc cum Scipione sub modio latitaret; ac insuper Inuectiuarum quatuor libros in medicos, quos ad me petitos tam liberaliter pluribus ante annis Rauennam usque transmiserat. Uerum paupertas et rei familiaris cura et non satis habere certum quando Patauum uenturus homo, ac etiam consistere apud Siculos cum Magno Senescallo Simonidem audisse, uetuere. Sane Buccolicum carmen describi faciam ut ad te mictam, si scripseris cui concedam. Nec arbitreris id esse tantummodo quod tu habes aliique quamplures, Monicum et Argum: in duodecim quidem eglogis omne distinctum est. Sed quid multa? Excessi scribendo propositum: sic enim egit impetus, ut papirus fere antequam aduerterem compleretur. Ignoscendum amico est, et ob scribendi raritatem facilius est tollerandum. Et ne te morer ulterius, uale, dilectissime michi, mei memor.
|
||
Queso parcas interlineaturis atque lituris: non enim fuit michi spatium rescribendi.
|
||
Scriptum Florentie idibus maiis, surgente iam sole. |