4 lines
3.3 KiB
Plaintext
4 lines
3.3 KiB
Plaintext
Insigni iuueni Matheo de Ambrasio de Neapoli.
|
|
Epistolam tuam, iam michi dilectissime iuuenis, suscepi pridie et legens miratus sum: omnino enim ybleo perlitam melle sensi et sapido completam succo, adeo ut non Ambrasium sed ambrosium nectar, nescio magis dixerim e fonte castalio an e ciceroniano depromptum, amplo riuulo effundentem undique putem. Non negabo: uix extimare potuissem tot inter delitias, tot inter mollities, tot inter ultronea ocia urbi huic a primeuo familiaria peruigil adeo comperiri potuisse ingenium et tam grata facundia eruditum hominem. Errabam: nondum satis sacra latibula perquisieram; tu maximam erroris mei partem soluisti, dum a te scripta mente reuoluo singula, et quantum uideas, quantum sentias, quanta denique arte et quam florido stilo atque ponderoso libramine concepta describas inspicio. Letor equidem et gaudeo aduertens, nostro seculo aliqualiter prisca resurgant ingenia que iamdudum ignauia atque auaritia Ytalorum abierant, et de te spem pregrandem concipio, et perseueres queso precorque. Nam, nisi fallor, uiridi uales iuuenta et studiorum delectatione traheris et ingenii uiribus potens es. Quis enim preter illustrem scientia atque facundia uirum ex tam claris effectibus infra temporis spatium breue emersurum existimet? Sed, quoniam quid michi de te uisum sit et quid insuper de te sperem dictum est, in me paululum uertendus est calamus. Habeo, ni superbum putes, unum quod inter tot prudentissime dicta redarguam: nimium humile nomen meum extollis, nescio qua mente, an deceptus minus equo iudicio an ut senem blanditiis ludas. Si primum est, compatiendus es pro errore tuo, et ni de cetero pecces facile ignoscendus. Nam, etsi omnino rudis homo non sim, non tamen adeo me euexit studiorum uigilantia, ut tam grandia meruerim preconia: credo te amor in hec minus consulte impulerit, qui sepe deos hominesque fefellit, iudiciis aduersa lues. Si secundum sit, quod uix credam, infortunio meo compatior, si eo uenerim, ut qui iuuenis summe blanditias horrui, senex earum delectari credar: leuium animorum atque insipientium delectatio talis est. Auferat Deus hanc pestem a desideriis meis, et tu, frater optime, non solum a calamo tuo sed a mente deicias: gnatonicorum hec illecebra est, hominum genus bonis moribus atque iam compositis mentibus infestum et detestabile. Sane, quecunque sit causa que te ad me scribentem in has impulerit laudes, ignorantie tribuam et equo feram animo; precor tamen per sacrum amicitie nostre principium quod literulis facimus ne te de cetero adeo precipitem dedas in commendationem nominis mei. Maximis uiris et qui iam sacrorum studiorum celsos honores consecuti sunt, he tam grandes exhibende sunt laudes. Ego insuper te nondum uisum hominem ea affectione in amicum fratrem socium suscipio meum, qua usquam suscipi potuit uisus homo, meque amicitia tua iam meliorem existimo: neque tam paucis nudisque uerbis uenerabile sacrum hoc celebrassem, si temporis amplior fuisset copia. Sane, instante discessu meo quem pluribus impellentibus causis cupio, prout decebat calamum manumque prolixius prestare non potui. Spero tamen prestante Deo, ex quietiori loco, quod omissum est in integrum restaurare. Et cum nil quod ad presens ulterius scribam habeam, postremo precor ut sic me in tuum suscipias ut te a me suscipi cupiebas. Et uale, frater optime, mei memor.
|
|
Neapoli IIII ydus maias, festinanter.
|
|
Iohannes Boccaccius tuus. |